انواع پیرسینگ بدن؛ معرفی محل های رایج پیرسینگ با تصویر
هلیکس روی لبه بالای گوش است، کانچ داخل کاسه گوش، نوستریل روی پره بینی و سپتوم در بخش میانی بینی دیده می شود. برای تشخیص انواع پیرسینگ بدن، نام محل را از شکل زیور جدا کن: «مدوسا» جای مشخصی بالای لب را نام می برد، اما «حلقه ای» فقط ظاهر زیور را توصیف می کند. این راهنمای تصویری کمک می کند اسم مدلی را که در عکس یا فروشگاه دیده ای پیدا کنی.
در هر تصویر سه سرنخ داریم: نگین نسبت به اجزای بدن کجا نشسته، چند سر زیور بیرون دیده می شود و آیا بین آن ها اتصال مشخصی وجود دارد؟ اگر بخشی از زیور پنهان است، همان نمای بیرونی را توصیف کن؛ یک عکس همیشه برای نام گذاری قطعی کافی نیست.
اسم مدل را از جای آن روی گوش پیدا کن
برای خواندن نقشه گوش، از نرمه پایین شروع کن و بعد سراغ لبه بیرونی، کاسه داخلی و چین های بالاتر برو. نگین روی بخش صاف بالای گوش را نباید فقط به دلیل بالا بودن، هلیکس نامید؛ همین تفاوت کوچک، اسم جستجو یا دسته محصول را عوض می کند.
| نام مدل | نشانه ای که در تصویر باید پیدا کنی |
|---|---|
| نرمه گوش | زیور در قسمت نرم پایین گوش است؛ چند نگین در همین قسمت یعنی چند سوراخ نرمه. |
| هلیکس | محل اتصال روی لبه بیرونی بالای گوش است. |
| تراگوس | نگین روی زبانه کوچک جلوی ورودی سوراخ گوش قرار دارد. |
| کانچ | سر زیور داخل قسمت کاسه ای گوش دیده می شود. |
| فلت | نگین روی سطح نسبتا صاف بالای گوش و داخل لبه بیرونی است. |
| روک | زیور از چین برجسته داخلی در بخش بالایی گوش عبور می کند. |
| دایث | زیور روی چین داخلی نزدیک ورودی مجرای گوش قرار دارد، نه زبانه جلویی آن. |
اینداستریال؛ یک میله که دو نقطه را به هم وصل می کند
در مدل رایج اینداستریال، یک میله بلند دو سوراخ جداگانه در بالای گوش را به هم وصل می کند. دو سر بیرونی و میله مشترک را با هم ببین؛ وجود دو نگین نزدیک به هم به تنهایی این نام را ثابت نمی کند. اگر هر نگین زیور مستقل خودش را داشته باشد، چیدمان دو سوراخ جدا را می بینی.
هلیکس دوتایی هم معمولا به دو محل جدا روی لبه گوش اشاره دارد. بنابراین «دوتایی» تعداد را می گوید، اما «اینداستریال» در شکل رایجش علاوه بر دو نقطه، اتصال آن ها با یک میله را هم توصیف می کند.
بینی را از نیمرخ و روبه رو بخوان
نوستریل؛ اتصال روی یکی از پره های بینی
در عکس نیمرخ، نگین کوچک روی پره بینی یا حلقه ای که دور لبه همان سوراخ می چرخد، نشانه نوستریل است. در دسته پیرسینگ بینی ممکن است هر دو ظاهر را ببینی. عوض شدن نگین با حلقه، محل را به سپتوم تبدیل نمی کند؛ نقطه اتصال همچنان روی پره است.
سپتوم؛ زیور در میانه دو سوراخ بینی دیده می شود
برای تشخیص پیرسینگ سپتوم، نمای روبه رو معمولا گویاتر است: زیور از ناحیه میانی بین سوراخ های بینی دیده می شود. حلقه بسته و مدل نعل اسبی با دو سر نمایان می توانند هر دو در همین محل باشند. دو توپ پایین بینی هم لزوما دو سوراخ مستقل نیستند؛ ممکن است دو سر یک زیور نعل اسبی باشند.
بریج؛ دو سر روی پل بینی و بین چشم ها
اگر دو سر زیور بالاتر و در دو طرف پوست پل بینی دیده می شوند، با ظاهر معمول بریج روبه رو هستی. این محل را با دو نگین روی پره های بینی اشتباه نگیر. در بریج، رابطه زیور با ناحیه بین چشم ها مهم است؛ در نوستریل، رابطه آن با لبه سوراخ بینی.
در ابرو و لب، موقعیت نگین را دقیق تر نام ببر
در شکل عمودی رایج پیرسینگ ابرو، یک سر زیور بالای مسیر ابرو و سر دیگر پایین آن، اغلب نزدیک انتهای بیرونی ابرو، دیده می شود. این دو سر به یک زیور مربوط اند. عبارت «دو نگین روی ابرو» بدون دیدن نحوه اتصال، تعداد واقعی سوراخ ها را روشن نمی کند.
اطراف دهان، نسبت نگین با خط لب و مرکز صورت را نگاه کن. نام های رایج زیر سه جای متفاوت را از هم جدا می کنند:
- لابرت: در مدل رایج، نگین روی پوست زیر لب پایین است و پشت زیور در سمت داخل دهان قرار دارد.
- مدوسا: نگین در شیار میانی بالای لب و زیر بینی دیده می شود.
- مونرو: نگین در یکی از کناره های بالای لب قرار دارد.
در مدل های پیرسینگ لب، بعضی اسم ها به چیدمان چند زیور اشاره می کنند. به جای حدس زدن از روی نام، جای هر نگین را توصیف کن: بالا یا پایین لب، وسط یا کناره و یک طرف یا دو طرف. همین توصیف کوتاه برای پیدا کردن مدل درست در فروشگاه کاربرد دارد.
زبان و گونه را با زیور روی خود لب اشتباه نگیر
در عکس مدل عمودی رایج پیرسینگ زبان، سر بالایی روی سطح زبان دیده می شود و سر دیگر زیر آن پنهان است. اگر تصویر فقط یک توپ فلزی را نشان دهد، بدون دیدن محل قرارگیری نمی شود نام دقیق مدل یا شکل کامل زیور را تعیین کرد.
در پیرسینگ گونه، نگین روی بافت گونه و دورتر از لبه لب دیده می شود. نگین کنار لب که هنوز روی ناحیه لب قرار دارد، صرفا به دلیل نزدیک بودن به صورت «پیرسینگ گونه» نیست. در این مقایسه، مرز لب و محل نشستن نگین از تعداد نگین ها مهم تر است.
این معرفی، توصیف محل است؛ انجمن دندانپزشکی آمریکا به دلیل خطر آسیب به دندان و لثه، پیرسینگ های دهانی و اطراف دهان را توصیه نمی کند.
در ناف، نام محل را از آویز جدا کن
برای تشخیص شکل رایج پیرسینگ ناف، دو نقطه را دنبال کن: سر کوچک تر بالای لبه ناف و سر دیگر نزدیک بخش داخلی همان لبه. تصویر آموزشی زیر، بخش معمولا پنهان زیور را هم نشان می دهد تا رابطه این دو سر روشن باشد.
«بالای ناف» و «پایین ناف» موقعیت زیور نسبت به لبه ناف را توصیف می کنند. اما «آویزدار»، «پروانه ای» یا «نگین دار» معمولا درباره بخش تزئینی حرف می زنند، نه یک محل تازه. بنابراین دو زیور با آویزهای کاملا متفاوت ممکن است برای همان محل طراحی شده باشند. اول جای دو سر را پیدا کن و بعد طرح آویز را به نام مدل اضافه کن.
دو نقطه روی پوست؛ سرفیس یا دو میکرودرمال؟
در تصویر نمونه پیرسینگ سطحی یا سرفیس، دو سر بیرونی به یک بخش مشترک زیر پوست متصل اند. در میکرودرمال، هر سر نمایان پایه مستقل خودش را زیر پوست دارد. به همین دلیل دو نگین کنار هم می توانند ظاهر مشابهی بسازند، ولی ساختار یکسانی نداشته باشند.
«ترقوه» نام ناحیه بدن است و «سرفیس» یا «میکرودرمال» ساختار قرارگیری زیور را مشخص می کند. پس از عبارت «پیرسینگ ترقوه» به تنهایی نمی شود فهمید زیر پوست یک اتصال مشترک وجود دارد یا پایه های مستقل. وقتی پایه در عکس پنهان است، نام محصول یا توضیح نوع زیور باید این ابهام را برطرف کند.
وقتی اسم زیور با اسم محل یکی می شود
ممکن است در توضیح یک محصول کلمه «لابرت» را ببینی، در حالی که تصویر استفاده آن روی گوش است. این نام برای نوعی زیور با پشت صاف هم به کار می رود. «حلقه»، «میله» و «نعل اسبی» هم شکل زیورند و به تنهایی محل استفاده را مشخص نمی کنند.
برای جستجوی دقیق، دو بخش را کنار هم بگذار: نام محل و ظاهر مورد نظر؛ مثلا «کانچ با نگین کوچک»، «هلیکس حلقه ای» یا «سپتوم نعل اسبی». این ترکیب کمک می کند عکس های نزدیک به منظورت پیدا شوند، بدون اینکه شکل زیور را یک نوع تازه از محل پیرسینگ حساب کنی.
شاید این سوالا توی سرت باشه
سپتوم و سپتام دو مدل متفاوت اند؟
معمولا این دو، املای متفاوت همان نام رایج اند. برای مطمئن شدن، به توضیح محل میانی بینی در کنار نام محصول نگاه کن.
عکس آینه ای سمت واقعی پیرسینگ را نشان می دهد؟
در عکس آینه ای، چپ و راست جابه جا دیده می شوند. برای تشخیص مدل، به جای تکیه بر سمت تصویر، نسبت زیور با لبه گوش، لب یا سوراخ بینی را بررسی کن.
پیرسینگ مخفی اسم یک محل مشخص است؟
این عبارت به تنهایی محل را مشخص نمی کند؛ بیشتر درباره کمتر دیده شدن زیور در یک وضعیت خاص است. باید پرسید زیور دقیقا کجای بدن قرار دارد.
با عکس کاملا روبه رو می شود روک و دایث را تشخیص داد؟
گاهی چین گوش یا زاویه عکس، محل اتصال را می پوشاند. نمای مایل یا نزدیک تر به داخل گوش می تواند کمک کند. اگر نقطه اتصال دیده نمی شود، نام قطعی گذاشتن روی مدل قابل اعتماد نیست.
