انواع پیرسینگ گوش؛ معرفی نام و محل تمام مدل ها + عکس
مدل های اصلی پیرسینگ گوش شامل نرمه، هلیکس، فوروارد هلیکس، فلت، کانچ، تراگوس، آنتی تراگوس، دایث، روک، اسناگ، اینداستریال و اوربیتال هستند. تفاوتشان قبل از شکل زیور، در محل و مسیر سوراخ است. مثلا حلقه ای که دور لبه گوش می بینی ممکن است کانچ باشد؛ هر حلقه ای اوربیتال نیست. در این راهنما اسم ها را روی نقشه و تصاویر مقایسه می کنیم تا بتوانی مدل دلخواهت را درست بشناسی.
من برای تشخیص مدل، اول دنبال نقطه ورود زیور می گردم و بعد ظاهرش را نگاه می کنم. این روش از حفظ کردن فهرست اسم ها راحت تر است. تصاویر این مطلب بازسازی اختصاصی آموزشی هستند؛ محل دقیق و امکان اجرای هر مدل باید روی گوش خودت بررسی شود.
نقشه انواع پیرسینگ گوش؛ از پایین به بالا
پایین گوش، بخش نرم و بدون غضروف همان نرمه است. لبه بیرونی و بخش های داخلی بالاتر، ساختار غضروفی دارند. «لاله گوش» در گفتار روزمره گاهی به نرمه گفته می شود، ولی از نظر آناتومی به کل بخش بیرونی گوش اشاره دارد. برای اینکه هنگام انتخاب اشتباه نشود، اینجا بخش پایین را نرمه می نامیم.
| نام مدل | محل قابل تشخیص روی گوش | نکته تشخیص |
|---|---|---|
| نرمه یا لوب | بخش نرم پایین گوش | غضروفی نیست |
| هلیکس | لبه بیرونی بالای گوش | روی حاشیه، نه سطح صاف داخل |
| فوروارد هلیکس | جلوی لبه بالایی، نزدیک سر | سمت اتصال بالای گوش به صورت |
| فلت | سطح نسبتا صاف داخل بالای گوش | بین حاشیه بیرونی و چین داخلی |
| کانچ | کاسه مرکزی گوش | زیور از صدف گوش عبور می کند |
| تراگوس | برجستگی کوچک جلوی مجرای گوش | سمت صورت قرار دارد |
| آنتی تراگوس | برجستگی بالای نرمه، مقابل تراگوس | پایین تر از محل اسناگ |
| دایث | چین داخلی نزدیک بالای ورودی مجرا | حلقه در عمق داخلی گوش دیده می شود |
| روک | چین غضروفی داخلی بالاتر از دایث | معمولا مسیر عمودی در چین دارد |
| اسناگ | تیغه غضروفی داخلی، کنار کاسه گوش | مسیر تقریبا افقی از تیغه می گذرد |
| اینداستریال | معمولا دو نقطه بالای گوش | دو سوراخ با یک میله مشترک |
| اوربیتال | دو نقطه هماهنگ روی نرمه یا غضروف | دو سوراخ با یک حلقه مشترک |
این ها خانواده های اصلی اند؛ تعداد مدل ها عدد ثابتی ندارد. اسم هایی مثل دابل هلیکس یا نرمه سه تایی، تعداد سوراخ ها را توضیح می دهند، نه یک بخش آناتومیک تازه. برای دیدن شکل های مختلف زیور در این محل ها، دسته پیرسینگ گوش می تواند مرجع تصویری مکمل باشد.
پیرسینگ نرمه؛ ساده، چندتایی و عرضی
لوب یا نرمه همان جای آشنای گوشواره معمولی است. سوراخ دوم و سوم هم اگر داخل بافت نرم بمانند، از همین خانواده اند. در مدل «های لوب»، سوراخ بالاتر قرار می گیرد؛ نزدیک شدن به مرز غضروف یعنی باید جنس بافت در همان نقطه بررسی شود، نه اینکه صرفا با دیدن ارتفاع درباره آن تصمیم بگیریم.
در «استک لوب»، دو سوراخ به جای یک ردیف افقی، بالای هم یا با چیدمان پلکانی قرار می گیرند. این مدل برای همه نرمه ها فضای کافی ندارد. «لوب عرضی» متفاوت است: مسیر زیور از پهلو در امتداد نرمه می گذرد، نه مثل گوشواره معمولی از جلو به پشت. دو سر زیور در طرفین دیده می شوند و به ضخامت مناسب بافت نیاز دارد.
بالای گوش؛ فرق هلیکس، فوروارد هلیکس و فلت
هلیکس روی لبه بیرونی غضروف قرار می گیرد. اگر دو یا سه سوراخ جدا روی همین حاشیه ببینی، نامشان دابل یا تریپل هلیکس است. «لو هلیکس» یا اوریکل معمولا به قسمت پایین تر همین حاشیه، نزدیک میانه گوش، گفته می شود؛ مرزبندی این نام ها در همه استودیوها یکسان نیست.
فوروارد هلیکس سمت مقابل هلیکس رایج است: روی قسمت جلویی حاشیه بالایی، نزدیک اتصال گوش به سر. تصور کن روی لبه گوش از پشت به سمت صورت حرکت می کنی؛ به بخش جلویی که برسی، وارد محدوده فوروارد هلیکس شده ای.
فلت داخل قاب بالایی گوش و روی صفحه نسبتا صاف غضروف قرار دارد. تفاوت اصلی پیرسینگ فلت با هلیکس همین است: اولی روی صفحه داخلی است و دومی روی حاشیه. در مدل هیدن هلیکس، محل اتصال زیور زیر تاخوردگی بالایی پنهان می شود و بخش تزئینی آویزان به نظر می رسد. اجرای آن به فضای زیر این چین وابسته است.
کانچ و تراگوس؛ وسط گوش دقیقا کجاست؟
کانچ از بخش کاسه مانند مرکزی عبور می کند. می تواند با نگین کوچک دیده شود یا پس از ترمیم و با انتخاب اندازه مناسب، حلقه ای دور حاشیه بیرونی گوش داشته باشد. حلقه در این حالت از یک کانال پیرسینگ عبور می کند؛ دور گرفتن لبه، آن را به اوربیتال تبدیل نمی کند.
اصطلاح های کانچ داخلی و خارجی در منابع و فروشگاه ها همیشه مرز یکسانی ندارند؛ گاهی «کانچ خارجی» برای ناحیه بالاتر و صاف تر به کار می رود که با فلت همپوشانی دارد. موقع توضیح به پیرسر، نشان دادن نقطه روی عکس از تکیه به این دو اسم دقیق تر است.
تراگوس آن زبانه کوچک جلوی ورودی مجرای گوش، سمت صورت است. آنتی تراگوس برجستگی روبه روی آن و درست بالای نرمه است. برای مقایسه زیورها می توانی مدل های کانچ و تراگوس را جدا ببینی؛ شباهت نگین ها به معنای یکسان بودن محل یا سایز مناسب نیست.
روک، دایث و اسناگ؛ سه چین متفاوت
روک از چین برجسته داخل قسمت بالایی گوش می گذرد. معمولا دو سر یک میله خمیده در بالا و پایین چین دیده می شوند. دایث پایین تر و عمیق تر، از چین داخلی نزدیک بالای ورودی مجرا عبور می کند؛ حلقه آن داخل فضای گوش جا می گیرد. دیدن یک حلقه در گوش به تنهایی برای تشخیص دایث کافی نیست؛ باید محل عبورش را ببینی.
اسناگ از تیغه غضروفی داخلی کنار کاسه گوش، در مسیری تقریبا افقی عبور می کند. با روک که بالاتر و معمولا عمودی است تفاوت دارد. این تیغه در بعضی گوش ها برجستگی کافی ندارد. آنتی تراگوس هم همان اسناگ نیست؛ محلش پایین تر و نزدیک نرمه است.
«فاکس اسناگ» ظاهر اسناگ را با دو پیرسینگ جدا، معمولا یک کانچ و یک هلیکس هماهنگ، تقلید می کند؛ یک مسیر مشترک از تیغه ایجاد نمی شود. «فاکس روک» نیز می تواند با یک سوراخ روی صفحه مجاور، ظاهر نگین بالای روک را بسازد. در این اسم ها، فاکس لزوما یعنی بدون سوراخ نیست.
اینداستریال و اوربیتال؛ تفاوت در اتصال دو سوراخ است
اینداستریال یا محوری معمولا دو نقطه از غضروف بالایی را با یک میله صاف به هم وصل می کند. دو سوراخ باید زاویه سازگار داشته باشند و میله به صفحه میانی گوش فشار نیاورد. بنابراین تبدیل دو سوراخ قدیمی و نامرتبط به اینداستریال همیشه ممکن نیست. نمونه های عمودی و غیرمعمول هم وجود دارند، اما به بررسی دقیق شکل گوش نیاز دارند.
اوربیتال دو سوراخ را با یک حلقه مشترک وصل می کند و می تواند روی نرمه یا غضروف باشد. دو حلقه کنار هم، اوربیتال محسوب نمی شوند. اگر عکس مدل را نشان می دهی، بپرس «این یک حلقه از دو سوراخ رد شده یا فقط دور گوش قرار گرفته؟» همین سوال فرق آن با کانچ حلقه ای را روشن می کند.
کدام مدل با گوش و روزمره تو هماهنگ است؟
برای شروع، نرمه معمولا مسیر کم دردسرتری از غضروف دارد؛ با این حال درد و ترمیم برای همه یکسان نیست. غضروف اغلب به چندین ماه زمان نیاز دارد. اگر هر شب به یک پهلو می خوابی، انتخاب گوش و نقطه ای که زیر فشار بالش نباشد از انتخاب طرح نگین مهم تر می شود. استفاده روزانه از هندزفری هم هنگام انتخاب تراگوس، دایث یا کانچ باید بررسی شود.
من هنگام مقایسه، عکس زیبا را کنار سه سوال می گذارم: گوش من فضای این مدل را دارد؟ زیور با عینک یا هندزفری برخورد می کند؟ می توانم در دوره ترمیم فشار روی آن را کم کنم؟ عکس گوش فرد دیگر به سوال اول پاسخ نمی دهد. همچنین چیدمان چندتایی را می شود مرحله به مرحله ساخت؛ لازم نیست ظاهر نهایی در یک جلسه ایجاد شود.
برای زیور اولیه، جنس سازگار با بدن، پرداخت صاف و اندازه متناسب با ورم اهمیت دارند؛ مثلا تیتانیوم با استاندارد معتبر ایمپلنت یکی از گزینه هاست. عبارت «استیل» یا «ضد حساسیت» به تنهایی مشخصات کافی نیست. حلقه و میله هم برای همه محل ها قابل جایگزینی نیستند. انتخاب و تعویض اولیه را با پیرسر انجام بده.
مراقبت را پیچیده نکن: از چرخاندن زیور و فشار مستقیم پرهیز کن و دستور مراقبت معتبر بگیر. درد و گرمی رو به افزایش، ترشح چرکی یا احساس ناخوشی نیاز به بررسی پزشکی دارد؛ در صورت احتمال عفونت، زیور را خودسرانه خارج نکن.
شاید این سوالا توی سرت باشه
پیرسینگ گوش زنانه و مردانه اسم های متفاوتی دارند؟
خیر. نام مدل به محل و مسیر سوراخ مربوط است. اندازه و ظاهر زیور می تواند مطابق سلیقه هر فرد عوض شود و تقسیم بندی فروشگاهی، آناتومی تازه ای ایجاد نمی کند.
می شود ظاهر حلقه بالای گوش را بدون سوراخ امتحان کرد؟
بله؛ ایرکاف یا بعضی مدل های پیرسینگ فیک گوش روی لبه قرار می گیرند. این ها مسیر پیرسینگ واقعی را ایجاد نمی کنند و نباید برای محکم شدن به بافت فشار دردناک بدهند.
چیدمان کانستلیشن یک نوع سوراخ جداست؟
نه؛ منظور چیدمان چند نگین با فاصله های نامنظم و الهام از صورت فلکی است. ترکیب می تواند از نرمه، فلت یا محل های دیگر ساخته شود؛ هر نقطه نام و محدودیت خودش را دارد.
اگر دو گوشم شبیه هم نیستند، باید مدل یکسان بزنم؟
الزامی نیست. حتی در یک نفر، برجستگی چین ها و فضای گوش ها متفاوت است. می توانی هماهنگی را با جنس یا رنگ زیور بسازی و محل ها را متناسب با هر گوش انتخاب کنی.
تونل گوش هم یک محل جدید پیرسینگ است؟
تونل نام زیوری برای کانال کشیده شده، معمولا در نرمه، است. کشیدن تدریجی سوراخ موضوع جداگانه ای است و نباید آن را با ایجاد یک سوراخ معمولی یا استفاده فوری از زیور بزرگ یکی گرفت.
