پیرسینگ سرفیس یعنی چی؛ از زیر گردن تا کمر و ران، هر نقطه یه داستان جدا داره
اولین باری که یه پیرسینگ سرفیس رو از نزدیک دیدم، روی استخوان ترقوه یه دوستم بود؛ یه میله کوچیک نقره‌ای که کاملاً روی پوست خوابیده بود، نه از وسط بدن رد شده بود نه انگار قرار بود جایی سوراخ کنه. اون لحظه واقعاً برام سؤال شد که این چیه و چطور اصلاً پوست صاف می‌تونه همچین چیزی رو نگه داره. اگه شما هم دقیقاً همین کنجکاوی رو دارید، یا دارید فکر می‌کنید کجای بدنتون این مدل پیرسینگ معنی و زیبایی بیشتری داره، این متن رو تا آخر بخونید چون قراره نقطه به نقطه بریم سراغش، هم از نظر مفهومی هم از نظر تاریخی.
پیرسینگ سرفیس یا همون سارفیس، برخلاف پیرسینگ‌های استاندارد که از یه سمت بدن وارد و از سمت دیگه خارج می‌شن، روی بخش‌های صاف و کاملاً مسطح پوست انجام میشه. اینجا ورودی و خروجی سوزن هر دو کنار هم روی همون سطح قرار دارن، نه پشت هم. همین ویژگی باعث شده جواهرش هم فرق داشته باشه؛ یه میله خاص به اسم surface bar که به شکل زین‌اسبی خم شده تا فشار کمتری به بافت وارد کنه.
سرفیس بسته به اینکه روی گردن، کمر یا بخش‌های دیگه بدن نصب بشه، ظاهر کاملاً متفاوتی پیدا می‌کنه. دیدن انواع سرفیس پیرسینگ کمک می‌کنه قبل از انتخاب، بهتر تصور کنی هر مدل چه ظاهری روی بدن خواهد داشت.
چرا پیرسینگ سرفیس با بقیه پیرسینگ‌ها یه جنس دیگه‌ست
فرقش فقط در ظاهر نیست. توی پیرسینگ معمولی مثل لاله گوش یا نیزه بینی، سوزن از یه بافت با ضخامت مشخص عبور می‌کنه و دو طرفش پوست محکمی برای نگه داشتن جواهر وجود داره. اما توی سرفیس، فقط یه لایه نازک از پوست بین دو سوراخ باقی می‌مونه و بدن این لایه رو به‌عنوان یه جسم خارجی می‌شناسه که باید ازش خلاص بشه. برای همینه که وقتی پیرسرها درباره‌ی این مدل صحبت می‌کنن، همیشه از کلمه‌ی rejection یا رد شدن جواهر و migration یا جابه‌جایی زیر پوست زیاد استفاده می‌کنن.
از نظر من همین ریسک بالاتر، یه بخشی از معنی این پیرسینگ رو هم می‌سازه. کسی که سراغ سرفیس می‌ره، معمولاً می‌دونه داره یه انتخاب سخت‌تر و ناپایدارتر از پیرسینگ‌های رایج انجام می‌ده؛ یه جور تعهد به یه فرم زیبایی که ممکنه ماه‌ها طول بکشه تا جا بیفته یا حتی ممکنه بعد از مدتی خودش بیرون بزنه.
ریشه‌ی این مدل پیرسینگ کجاست
برخلاف پیرسینگ لب یا بینی که هزاران سال قدمت دارن و ریشه توی قبایل بومی آفریقا و آسیا دارن، پیرسینگ سرفیس یه پدیده‌ی کاملاً مدرنه. تقریباً هیچ سند تاریخی از تمدن‌های باستانی نداریم که نشون بده کسی روی سطح صاف بدنش همچین سوراخی زده باشه. این مدل مستقیماً محصول جنبش موسوم به Modern Primitives توی دهه‌ی ۸۰ و ۹۰ میلادی در ساحل غربی آمریکاست؛ گروهی که شیفته‌ی فرهنگ‌های بومی بودن ولی می‌خواستن با ابزار و جنس مدرن، فرم‌های تازه بسازن.
قبل از اینکه جواهر مخصوصش اختراع بشه، پیرسرها هر چیزی رو امتحان کردن؛ از میله‌های خمیده معمولی گرفته تا جنس‌های انعطاف‌پذیر مثل تیگان و تفلون، حتی حلقه‌های ساده. تا اواسط دهه‌ی نود که بالاخره surface barbell طراحی شد، همون میله‌ای که دو تا خم نود درجه داره و بخش وسطش صاف روی پوست می‌خوابه. این جواهر واقعاً نقطه‌ی عطف این هنر بود چون درصد موفقیت رو به شکل محسوسی بالا برد.
نکته‌ی جالب اینه که خیلی از پیرسینگ‌های معروف سرفیس، اسمشون رو از یه شخص خاص گرفتن، نه از یه قبیله یا آیین باستانی. مثلاً پیرسینگ مدیسون که روی جلوی گردن و بالای استخوان یقه زده میشه، اسمش از یه بازیگر فیلم‌های بزرگسال به اسم Madison Stone اومده که اولین‌بار این پیرسینگ رو عمومی کرد. یا پیرسینگ بریج عمودی که روی بینی زده میشه و پیرسر معروفی به اسم Erik Dakota نقش زیادی توی رواج‌دادنش داشته.
گردن؛ جایی که معنای سرفیس بیشتر از هر جای دیگه به چشم می‌آد
گردن شاید محبوب‌ترین نقطه برای این مدل پیرسینگ باشه، ولی جالبه که هر بخش گردن یه پیام متفاوت داره. پیرسینگ ناحیه‌ی پشت گردن که بهش نیپ می‌گن، دقیقاً روی ستون فقرات یا کنارش زده میشه و معمولاً به‌صورت جفت و قرینه انجامش می‌دن. این نقطه چون همیشه زیر مو یا یقه پنهانه، بیشتر یه جور زیبایی خصوصی و شخصی محسوب میشه؛ چیزی که صاحبش می‌خواد فقط برای خودش یا آدم‌های خاص رو کنه، نه برای نمایش عمومی.
در مقابل، پیرسینگ کناره‌ی گردن که بهش لقب گاز خون‌آشام دادن، دقیقاً روی رگ‌های جانبی گردن قرار می‌گیره و کاملاً قابل دیدنه. این یکی بیشتر با یه هویت جسورتر و حتی یه‌جور شیطنت گره خورده، شاید به همین دلیل بین طرفدارهای سبک گاتیک و آندرگراند خیلی محبوبه.
پیرسینگ مدیسون که جلوی گردن و روی گودی زیر گلوعه، از نظر پزشکی یکی از سخت‌ترین سرفیس‌ها برای ماندگاریه. یه تحقیق غیررسمی از انجمن حرفه‌ای پیرسرها نشون داده بود که از دوازده نفری که این پیرسینگ رو زده بودن، فقط یک نفر بعد از سه سال هنوز جواهرش سرجاش بود. با همه‌ی این حرف‌ها، همچنان یکی از پرطرفدارترین انتخاب‌ها برای کسیه که می‌خواد یه چیز متفاوت و جسورانه روی خط گردن داشته باشه، دقیقاً چون سختیش خودش تبدیل به یه جور نشونه‌ی تمایز شده.
کمر و لگن؛ خط زیبایی‌ای که خیلی‌ها با اون آشنان
پیرسینگ هیپ که روی استخوان لگن و کنار کمر زده میشه، احتمالاً معروف‌ترین سرفیس بین خانم‌هاست. معمولاً دو طرف با هم و به شکل قرینه انجام میشه و چون درست روی خط بالای شلوار یا لباس زیر قرار می‌گیره، شدیداً به سبک‌های آماده‌ی تن‌پوش و لباس ساحلی گره خورده. برای خیلی‌ها این پیرسینگ یه جور برجسته‌کردن قوس بدن و خط کمره، نه صرفاً یه زیورآلات معمولی.
جالبه بدونید امروز جایگزین محبوبی هم براش پیدا شده به اسم microdermal یا اسکین‌دایور که فقط یه پایه‌ی کوچیک زیر پوست جا می‌گیره و از بیرون فقط یه نگین دیده میشه. خیلی از افرادی که می‌ترسن جواهر سرفیس رد بشه یا زخم بزرگ بذاره، سراغ همین گزینه میرن.
روی کمر، پیرسینگ کورست هم یه داستان کاملاً جدا داره. این یکی اصلاً شبیه یه پیرسینگ تکی نیست؛ ردیف‌هایی از سوراخ‌های قرینه که یه بند یا روبان از بینشون رد می‌کنن تا شکل بندهای یه کرست واقعی رو تقلید کنه. برخلاف بقیه‌ی سرفیس‌ها، این یکی از اول برای موندگاری همیشگی طراحی نشده؛ خیلی از افراد فقط برای یه عکاسی یا یه رویداد خاص با سوزن‌های موقت انجامش می‌دن چون نگه‌داشتن این تعداد سوراخ به‌صورت دائم فوق‌العاده سخت و پرریسکه. با همه‌ی این حرف‌ها، معنایی که پشت این پیرسینگه خیلی روشنه؛ ترکیب زیبایی‌شناسی فتیش با نمایش جسارت و کنترل روی بدن خود آدم.
قفسه‌ی سینه، شکم و نواحی حساس‌تر بدن
روی خط وسط قفسه‌ی سینه، پیرسینگ استرنوم زده میشه که مستقیماً روی جناغ سینه قرار می‌گیره، جایی که استخوان زیرش صاف و بدون انحناست. این نقطه بیشتر بین کسایی محبوبه که می‌خوان یه جواهر رو دقیقاً وسط بدنشون و روی خط تقارن قفسه‌ی سینه به نمایش بذارن، معمولاً با یقه‌های باز یا لباس بدون آستین.
پایین‌تر، زیر ناف یه مدل افقی هم رایجه که بعضی وقتا باهاش پیرسینگ ناف اشتباه گرفته میشه، ولی از نظر تکنیکی کاملاً فرق داره چون ناف یه لبه‌ی طبیعی برای گیر انداختن حلقه داره ولی زیر ناف یه سطح کاملاً صافه و باید حتماً با میله‌ی سرفیس انجام بشه.
توی نواحی خصوصی‌تر بدن هم این مدل جواهر حضور داره. پیرسینگ کریستینا که روی برجستگی استخوان شرمگاهی خانم‌ها زده میشه، دقیقاً بالای خط تقارن اندام تناسلی قرار می‌گیره و بیشتر یه جور آرایش و برجسته‌سازی این ناحیه محسوب میشه تا یه نماد قدرت یا شورش. نسخه‌ی مردونه‌ی همین ایده رو توی پیرسینگ پابیک می‌بینیم که پایه‌ی آلت رو هدف می‌گیره، و پیرسینگ هفاده که مستقیماً روی پوست کیسه‌ی بیضه زده میشه. جالبه که هفاده به‌خاطر شل و انعطاف‌پذیر بودن پوست اون ناحیه، یکی از کم‌ریسک‌ترین سرفیس‌ها از نظر پس‌زدن جواهره، برخلاف تصور اولیه که خیلیا دارن.
صورت و مچ دست؛ جایی که سرفیس یه حالت هنری‌تر به خودش می‌گیره
روی صورت، پیرسینگ آنتی‌آیبرو یا زیر ابرو، دقیقاً زیر خط چشم و روی استخوان گونه زده میشه و به‌خاطر شکل خمیده‌ای که به چهره می‌ده، بین طرفدارهای سبک‌های بصری غیرمتعارف خیلی طرفدار داره. نسخه‌ی عمودی پیرسینگ بریج هم روی همون تیغه‌ی بینی، بین دو چشم زده میشه که برخلاف نوع افقی و کلاسیکش، کاملاً از دسته‌ی سرفیس محسوب میشه و ریسک بالاتری داره.
مچ دست هم یکی از جاهاییه که کمتر بهش فکر میشه ولی طرفدار خاص خودش رو داره. این پیرسینگ اولین بار توسط یه پیرسر به اسم Jon Cobb توی یه مجله‌ی تخصصی به اسم PFIQ معرفی شد و از اون موقع به یه نماد شخصی‌شده برای افرادی تبدیل شده که می‌خوان یه جواهر همیشه در معرض دیدشون داشته باشن، جایی که هر لحظه بهش نگاه می‌کنن. به‌خاطر همین تماس مداوم با لباس و اشیای اطراف، معمولاً توصیه میشه این مدل رو با آستین کوتاه بپوشونید تا کمتر گیر کنه.
چرا انتخاب جواهر درست، خودِ معنای این پیرسینگ رو تغییر می‌ده
فارغ از اینکه کدوم نقطه از بدن رو انتخاب کنید، جنس و شکل جواهر مستقیم روی طول عمر و حس این پیرسینگ اثر می‌ذاره. تیتانیوم implant-grade به‌خاطر نداشتن نیکل، کمترین واکنش پوستی رو ایجاد می‌کنه و اکثر پیرسرهای حرفه‌ای فقط همینو پیشنهاد می‌دن. surface anchor هم یه گزینه‌ی جدیدتره که به‌جای میله‌ی سرتاسری، فقط یه پایه‌ی کوچیک زیر پوست کار می‌ذاره و از بیرون تقریباً هیچ برجستگی نداره؛ برای همین برای نواحی که لباس زیاد باهاشون تماس داره، انتخاب پایدارتریه.
نکته‌ای که خودم همیشه به آدمایی که می‌خوان این کار رو انجام بدن می‌گم اینه که هیچ‌وقت سراغ استودیویی نرید که تجربه‌ی کافی روی سرفیس نداره، چون فاصله‌ی بین موفقیت و رد شدن جواهر توی این مدل، فقط به چند میلی‌متر جای درست سوراخ‌کاری بستگی داره.
شاید این سوالا توی ذهنت باشه
پیرسینگ سرفیس چقدر طول می‌کشه تا خوب بشه؟
بسته به نقطه‌ی بدن، بین سه ماه تا بیش از یک سال طول می‌کشه. نواحی که کمتر حرکت می‌کنن مثل کمر، معمولاً سریع‌تر از نواحی پرتحرک مثل مچ یا گردن خوب می‌شن.
چرا بعضی پیرسینگ‌های سرفیس بیرون می‌زنن؟
چون فقط یه لایه‌ی نازک پوست بین دو سوراخ باقی می‌مونه، بدن این لایه رو یه جسم خارجی تشخیص می‌ده و آروم آروم به سمت سطح پوست هلش می‌ده. به این حالت migration یا رد شدن جواهر گفته میشه.
فرق surface bar با surface anchor چیه؟
سرفیس بار یه میله با دو انتهای بالا اومده‌ست که هر دو سر از پوست بیرون می‌زنه، ولی سرفیس انکر فقط یه پایه‌ی زیرپوستی داره و از بیرون فقط یه نگین دیده میشه، برای همین برجستگی کمتری داره.
پیرسینگ سرفیس بیشتر بین چه گروه سنی یا سبکی محبوبه؟
این مدل بیشتر توی فرهنگ‌های آندرگراند، پانک، گاتیک و همچنین بین طرفدارهای مدیفیکیشن بدن رواج داره، ولی امروز با محبوبیت سبک‌های استریت‌وی و تتو، بین طیف سنی جوان‌تر هم گسترش پیدا کرده.
آیا میکرودرمال با سرفیس فرق داره؟
میکرودرمال زیرمجموعه‌ی سرفیسه ولی به‌جای میله‌ی دو سر، فقط یه پایه‌ی تکی زیر پوست قرار می‌گیره. همین باعث میشه ظاهرش تمیزتر باشه و به‌خاطر تماس کمتر با بافت اطراف، شانس موفقیتش هم بالاتره.
آیا پیرسینگ سرفیس روی هر نقطه از بدن قابل انجامه؟
نه، فقط روی سطوحی که کاملاً صاف باشن و نه محدب باشن نه مقعر. برای همین قبل از تصمیم نهایی، پیرسر باید حتماً آناتومی همون نقطه رو بررسی کنه تا مطمئن بشه جواهر روی اون بخش می‌تونه بایسته.
