پیرسینگ تراگوس چیست؟ یک نگین کوچک، چند تغییر در عادت های روزانه
پیرسینگ تراگوس سوراخ کردن برجستگی کوچک غضروفی جلوی ورودی مجرای گوش است؛ همان قسمت نزدیک صورت که با فشار ملایم روی آن، ورودی گوش تا حدی پوشیده می شود. زیور این ناحیه معمولاً کوچک است، اما چون از غضروف عبور می کند، مراقبت و زمان ترمیمش با سوراخ نرمه گوش فرق دارد.
اگر در عکس ها نگین ظریفی دیده اید که نزدیک صورت برق می زند، احتمالاً تراگوس بوده است. من برای فکرکردن به این انتخاب، از عکس شروع نمی کنم؛ از یک روز معمولی شروع می کنم: با هندزفری تماس می گیرید؟ روی کدام پهلو می خوابید؟ موقع عوض کردن لباس، یقه به گوشتان گیر می کند؟ همین جزئیات کمک می کنند بفهمید این پیرسینگ با زندگی شما جور است یا بهتر است انجامش را عقب بیندازید.
تراگوس دقیقاً کجاست و چرا جای آن مهم است؟
تراگوس روی لبه بیرونی بالای گوش نیست؛ جلوی دهانه مجرای گوش و بالاتر از نرمه قرار دارد. سوراخ معمول تراگوس از همین زبانه غضروفی عبور می کند. اگر زیور روی پوست کنار گوش باشد و از این غضروف نگذرد، با پیرسینگ معمول تراگوس یکسان نیست و ارزیابی متفاوتی لازم دارد.
این نزدیکی به ورودی گوش دو نتیجه عملی دارد: زیور باید با فضای آن ناحیه متناسب باشد و وسیله ای که داخل گوش می رود، ممکن است به پشت زیور فشار بیاورد. بنابراین، انتخاب مدل فقط به نمای روبه رو مربوط نیست؛ پشت زیور هم بخشی از راحتی روزانه شماست.
اندازه و شکل تراگوس در افراد متفاوت است. کوچک بودن آن همیشه به معنی ناممکن بودن پیرسینگ نیست، اما تشخیص مناسب بودن با عکس و اندازه گیری خانگی قابل اعتماد نیست. پیرسر باتجربه باید بافت، محل ورود و خروج و فضای لازم برای زیور را حضوری بررسی کند.
قبل از رزرو، یک روز عادی خودتان را مرور کنید
پیشنهاد من این است که قبل از انتخاب نگین، سه موقعیت را در ذهنتان امتحان کنید: تماس کاری، خواب شب و ورزش. اگر هر روز چند ساعت هندزفری داخل گوش دارید، باید برای دوره ترمیم جایگزین قابل استفاده ای پیدا کنید. اگر همیشه روی یک پهلو می خوابید، انتخاب همان گوش مراقبت را دشوارتر می کند.
برای کسی که سفر همراه با شنا، مسابقه ورزشی یا استفاده مداوم از کلاه ایمنی در پیش دارد، زمان انجام هم به اندازه مدل زیور اهمیت دارد. لازم نیست همه فعالیت ها را کنار بگذارید؛ باید ببینید کدام فعالیت مستقیم به محل فشار می آورد یا آن را در معرض آب و آلودگی قرار می دهد.
اگر سابقه برجستگی غیرعادی جای زخم، حساسیت فلزی، دیابت، اختلال ایمنی یا مصرف داروهای مؤثر بر خون ریزی دارید، پیش از انجام با پزشک مطرح کنید. این اطلاعات را به پیرسر هم بگویید؛ مناسب بودن گوش و مناسب بودن شرایط سلامت، دو بررسی جدا هستند.
درد تراگوس بیشتر یک لحظه است یا چند ماه؟
درد هنگام سوراخ کردن معمولاً به شکل فشار یا نیشگون کوتاه توصیف می شود و بعد ممکن است حساسیت و درد ضربان دار ایجاد شود. بااین حال، عددهایی مثل «درد ۴ از ۱۰» تضمین شخصی نیستند. آستانه درد، شرایط بافت و شیوه انجام روی تجربه اثر می گذارند؛ تراگوس هم بافتی بی عصب و بی حس نیست.
بخش مهم تر برای تصمیم گیری، حساسیت بعد از انجام است. ممکن است خود سوراخ کردن زود تمام شود، اما تماس بالش یا هندزفری بعداً آزاردهنده باشد. اگر فقط تحمل چند ثانیه درد را می سنجید، بخشی از تعهد این انتخاب را از قلم انداخته اید.
برای انجام، سراغ فرد آموزش دیده ای بروید که از سوزن استریل یک بارمصرف و تجهیزات استریل استفاده می کند. درباره روش استریل کردن ابزار، بسته بندی سوزن و برنامه پیگیری سؤال کنید. دستگاه تفنگی برای سوراخ کردن غضروف انتخاب مناسبی نیست؛ سرعت انجام نباید جای کیفیت فرایند را بگیرد.
ترمیم تراگوس را با آرام شدن ظاهر گوش اشتباه نگیرید
کلینیک کلیولند برای ترمیم پیرسینگ تراگوس حدود ۶ تا ۱۲ ماه زمان مطرح می کند. این بازه وعده نیست؛ وضعیت سلامت، زیور، روش انجام و اتفاقات دوره ترمیم می توانند زمان را تغییر دهند. غضروف نسبت به بافت نرم خون رسانی کمتری دارد و آهسته تر ترمیم می شود.
کم شدن درد یا خوب بودن ظاهر، به تنهایی نشانه آماده بودن برای تعویض زیور نیست. ممکن است قسمت داخلی مسیر سوراخ هنوز آسیب پذیر باشد. بنابراین، یک عکس بدون قرمزی یا چند روز بدون درد را معادل ترمیم کامل نگیرید.
به جای شمردن روزها تا اولین تعویض، از ابتدا زمان مراجعه بعدی را با پیرسر هماهنگ کنید. این مراجعه فرصت بررسی زاویه، وضعیت پوست و اندازه زیور است؛ قرار نیست حتماً با عوض کردن مدل همراه باشد.
برای اولین زیور، پشت نگین را هم ببینید
مدل لابرت پشت تخت یکی از گزینه هایی است که پیرسر می تواند برای تراگوس بررسی کند. در این مدل، یک دیسک کوچک پشت غضروف قرار می گیرد. انتخاب نهایی باید با آناتومی گوش و فضای تورم سازگار باشد؛ هیچ مدل یا طول مشخصی برای همه مناسب نیست.
برای جنس، تیتانیوم دارای استاندارد قابل بررسی مثل ASTM F136 یا ASTM F67 گزینه مناسبی است، به ویژه وقتی حساسیت به نیکل مطرح باشد. صرف عبارت «تیتانیوم» یا «استیل پزشکی» اطلاعات کافی درباره کیفیت نمی دهد. از فروشنده یا پیرسر مشخصات ماده و سازنده را بخواهید.
سطح زیور باید صاف باشد. برای پیرسینگ تازه، اتصال رزوه داخلی یا بدون رزوه کمک می کند بخش زبر پیچ از بافت عبور نکند. طلای آبکاری شده هم برای سوراخ تازه مناسب نیست. ظاهر طلایی یک زیور به معنی طلای توپر و سازگار با بدن نیست.
حلقه ظریف ممکن است همان چیزی باشد که در عکس پسندیده اید، اما برای انتخاب اولیه، اجازه بدهید پیرسر درباره تناسب آن تصمیم بگیرد. پس از ترمیم، برای مقایسه ظاهر مدل ها می توانید مجموعه زیورهای پیرسینگ تراگوس را ببینید؛ خرید نهایی همچنان به جنس و اندازه مناسب تراگوس شما بستگی دارد.
مراقبت روزانه؛ کارهای کم، اما درست
طبق راهنمای انجمن پیرسرهای حرفه ای، دست ها را بشویید، از سالین استریل مخصوص زخم با سدیم کلراید ۰٫۹ درصد و بدون افزودنی استفاده کنید و با گاز یک بارمصرف تمیز خشک کنید. محلول خانگی نمک یا محلول لنز جایگزین آن نیست.
زیور را نچرخانید و پوسته ها را نکنید. از الکل، آب اکسیژنه و شست وشوی افراطی پرهیز کنید. روغن درخت چای و آنتی بیوتیک خودسرانه هم راه حل نیستند.
محصولات آرایشی را از محل دور نگه دارید و گوش در حال ترمیم را در استخر یا جکوزی غوطه ور نکنید.
هندزفری و بالش؛ دو برخورد کوچک با اثر تکرارشونده
برای هندزفری داخل گوش، یک تاریخ ثابت مثل «بعد از دو هفته» قابل تجویز برای همه نیست. اگر وسیله با تراگوس یا پشت زیور تماس دارد، آن را در گوش در حال ترمیم استفاده نکنید. تمیزبودن هندزفری، مشکل فشار و اصطکاک را برطرف نمی کند.
برای تماس می توانید از بلندگوی تلفن، گوش دیگر یا وسیله ای استفاده کنید که به محل برخورد ندارد. هدفون روگوشی هم فقط وقتی جایگزین مناسبی است که لبه یا بالشتکش روی تراگوس فشار نیاورد. قبل از خرید وسیله جدید، محل تماس آن با گوش را بررسی کنید.
روی گوش در حال ترمیم نخوابید؛ بالش حفره دار می تواند فشار را کم کند. روبالشی و سطوح وسایل در تماس با گوش را تمیز نگه دارید.
کدام تغییر را باید به پزشک نشان داد؟
کمی حساسیت، خارش، تغییر رنگ محدود و مایع کم رنگی که پوسته می شود، ممکن است در شروع ترمیم دیده شود. اما علائم رو به تشدید را صرفاً «طبیعی است چون تازه سوراخ شده» تلقی نکنید. راهنمای NHS برای شک به عفونت، دریافت سریع کمک پزشکی را توصیه می کند.
| وضعیت اطراف تراگوس | اقدام مناسب |
|---|---|
| حساسیت خفیف و محدود که رو به کاهش است | مراقبت ملایم و توجه به تغییرات |
| برجستگی جدید یا گیرکردن مکرر زیور | بررسی تناسب زیور توسط پیرسر؛ اگر ماندگار یا در حال رشد است، ارزیابی پزشک |
| درد و تورم افزایشی، داغی، قرمزی شدید یا ترشح چرکی | مراجعه سریع به پزشک |
| تب، لرز، حال عمومی بد یا فرورفتن زیور در پوست | ارزیابی پزشکی فوری |
از روی عکس نمی توان هر برجستگی را عفونت یا گوشت اضافه نامید. فشار زیور، واکنش پوستی و مشکلات دیگر می توانند ظاهر مشابهی ایجاد کنند. برجستگی را نترکانید و برای کوچک کردنش مواد خانگی نزنید.
اگر احتمال عفونت می دهید، زیور را خودسرانه خارج نکنید؛ NHS توصیه می کند تا زمانی که پزشک دستور دیگری نداده، در جای خود بماند. تصمیم درباره دارو یا خارج کردن زیور با پزشک است.
چه وقت می توان زیور را عوض کرد؟
کوتاه کردن میله پس از کاهش تورم با تعویض تزئینی فرق دارد. اولی ممکن است پیش از ترمیم کامل لازم شود و باید به دست پیرسر انجام شود؛ برای تغییر تزئینی تا ترمیم کامل صبر کنید.
اگر میله گیر می کند، نگین به پوست فشار می آورد یا پشت زیور در حال ناپدیدشدن زیر پوست است، منتظر پایان تقویمی دوره ترمیم نمانید. تغییر ظاهر بدون مشکل یک موضوع است؛ زیوری که به بافت فشار می آورد موضوع دیگری است.
پس از ترمیم هم برای عوض کردن مدل، طول میله و قطر حلقه را حدسی انتخاب نکنید. اگر تصمیم گرفتید پیرسینگ را کنار بگذارید، امکان باقی ماندن اثر سوراخ یا جای زخم را هم در نظر داشته باشید. اندازه کوچک نگین، تضمین نامرئی شدن اثر آن نیست.
انتخاب نهایی را با گوش خودتان انجام دهید
تراگوس برای کسی که جزئیات ظریف را دوست دارد، انتخاب جذابی است. پیش از رزرو، سه چیز را روشن کنید: آیا آناتومی گوشتان مناسب است، آیا زیور باکیفیت و متناسب در دسترس دارید، و آیا می توانید برای چند ماه فشار روی این قسمت را کم کنید؟
اگر پاسخ ها روشن باشد، انتخابتان از یک عکس زیبا فراتر می رود. آن نگین کوچک قرار است کنار تماس های کاری، خواب شب و عادت های روزانه شما زندگی کند؛ بهتر است از همان ابتدا برای این همراهی جا باز کنید.
منابع
کلینیک کلیولند: درد، ترمیم و مراقبت از پیرسینگ گوش
انجمن پیرسرهای حرفه ای: مراقبت از پیرسینگ
