پیرسینگ چال لپ چیست؟ راهنمای کامل این پیرسینگ خاص و پرحاشیه
هفته پیش توی اتاق انتظار یه مطب دندونپزشکی نشسته بودم و داشتم فرم پذیرش رو پر می‌کردم که منشی مطب صحبت کرد و از زاویه‌ای که ایستاده بود، یه نقطه‌ی کوچیک فلزی کنار لبش برق زد؛ دقیقاً همون‌جایی که آدم‌ها وقتی می‌خندن چال می‌افته. اول فکر کردم شاید یه دونه آکنه‌ست که زیورآلات کوچیک روش گذاشته، ولی وقتی خندید فهمیدم این یه پیرسینگه که کاملاً شبیه چال طبیعیه. همون لحظه بود که فهمیدم چقدر کم در موردش می‌دونم، و همین کنجکوبی باعث شد بعد از اون روز کلی سرچ کنم و با چند نفر که این کار رو انجام دادن صحبت کنم. چیزی که از این تحقیق درآوردم خیلی فراتر از یه ترند زیبایی ساده‌ست؛ پیرسینگ چال لپ یکی از پیچیده‌ترین و پرریسک‌ترین پیرسینگ‌های صورته که خیلی از پیرسرهای حرفه‌ای هم حاضر نیستن انجامش بدن.
پیرسینگ چال لپ از اون مدل‌هاییه که نتیجه نهایی‌اش خیلی به محل نصب و نوع زیور بستگی داره. برای اینکه فرم‌های مختلفش برات ملموس‌تر بشه، می‌تونی نگاهی به پیرسینگ چال لپ و مدل‌های موجود بندازی.
پیرسینگ چال لپ روی کدوم قسمت صورت انجام می‌شه؟
این پیرسینگ که با اسم دیمپل پیرسینگ (Dimple Piercing) هم شناخته می‌شه، از داخل دهان به سمت بیرون گونه رد می‌شه؛ دقیقاً همون نقطه‌ای که یا الان روش چال طبیعی داری یا اگه لبخند بزنی احتمال داره چال شکل بگیره. سوزن از بافت نرم گونه عبور می‌کنه و یه استاد لابرت (نوعی جواهر با پشت صاف) از داخل دهان به بیرون گونه وصل می‌شه. برخلاف پیرسینگ‌های لب یا بینی که فقط از یه لایه نازک پوست رد می‌شن، این پیرسینگ باید از بافت گوشتی نسبتاً ضخیم گونه عبور کنه و همین موضوعه که کل ماجرای درد، تورم و ریسک رو متفاوت می‌کنه.
فرق چال پیرسینگ با چال طبیعی که از بچگی داری
خیلی‌ها فکر می‌کنن این پیرسینگ عین چال طبیعی صورت رفتار می‌کنه، ولی واقعیت یه‌کم پیچیده‌تره. چال طبیعی نتیجه‌ی یه ویژگی ژنتیکیه؛ جایی که یه رشته عضلانی کوچیک به پوست چسبیده و وقتی لبخند می‌زنی اون نقطه به سمت داخل کشیده می‌شه. اما چال پیرسینگ صرفاً یه سوراخ مصنوعیه که با فشار جواهر، یه فرورفتگی موقت ایجاد می‌کنه؛ فرورفتگی‌ای که فقط وقتی جواهر توی گونه‌ست وجود داره. اگه جواهر رو دربیاری، ممکنه یه اثر کوچیک یا بافت اسکار باقی بمونه، اما اون فرورفتگی زیبا و طبیعی که موقع لبخند می‌بینی، معمولاً از بین میره.
مراحل انجام کار و اینکه واقعاً چقدر درد داره
پیرسر معمولاً اول باید داخل دهانت رو خوب چک کنه تا مسیر غدد بزاقی پاروتید رو پیدا کنه، چون این غدد دقیقاً همون نزدیکی‌های نقطه‌ی پیرسینگ قرار دارن و آسیب دیدنشون می‌تونه دائمی باشه. بعد از علامت‌گذاری دقیق نقطه از بیرون و داخل دهان، سوزن از داخل گونه به بیرون رد می‌شه و بلافاصله جواهر لابرت جای سوزن قرار می‌گیره. از نظر حس درد، بیشتر افرادی که این کار رو انجام دادن می‌گن دردش نسبت به پیرسینگ گوش یا بینی بیشتره ولی لحظه‌ای و کوتاهه؛ چیزی شبیه یه فشار سوزشی تند که چند ثانیه طول می‌کشه. اما طعم خون توی دهان بعد از انجام کار خیلی رایجه و جای نگرانی نداره.
روند بهبودی هفته به هفته و چرا این پیرسینگ اینقدر کند خوب می‌شه
چیزی که خیلی از افراد رو غافلگیر می‌کنه، طول دوره‌ی التیامه. چون این پیرسینگ هم‌زمان با پوست بیرونی و بافت داخل دهان در ارتباطه، عملاً باید دو محیط متفاوت رو هم‌زمان مدیریت کنه؛ محیط بیرونی که در معرض هواست و محیط داخل دهان که همیشه مرطوب و پر از باکتریه. تورم اولیه معمولاً چند روز اول خیلی محسوسه و برای همین پیرسرها در ابتدا از یه استاد بلندتر استفاده می‌کنن تا جا برای تورم باشه؛ بعد از فروکش کردن تورم، باید این استاد با یه سایز کوتاه‌تر تعویض بشه. دوره‌ی کامل بهبودی این پیرسینگ می‌تونه از هشت هفته شروع بشه و در خیلی موارد تا بیش از سه ماه طول بکشه تا واقعاً پایدار بشه.
خطراتی که پیرسینگ چال لپ رو از بقیه پیرسینگ‌های صورت جدا می‌کنه
اینجا دقیقاً همون بخشیه که باعث شد بعد از تحقیقاتم به این نتیجه برسم که این پیرسینگ اصلاً یه تصمیم سبک‌سرانه نیست. نزدیکی به غدد بزاقی پاروتید یکی از جدی‌ترین نگرانی‌هاست؛ اگه پیرسر تجربه کافی نداشته باشه، آسیب به این غده می‌تونه باعث ترشح بزاق غیرطبیعی یا مسدود شدن مجرا بشه، مشکلی که گاهی جراحی می‌طلبه. علاوه بر این، سایش مداوم جواهر به لثه و دندون‌ها خیلی رایجه؛ خیلی از افراد بعد از مدتی متوجه تحلیل لثه یا فرسایش مینای دندون در نقطه‌ی تماس جواهر می‌شن. مهاجرت جواهر (migration) و پس‌زدن بدن (rejection) هم به‌خاطر ضخامت بافت گونه بیشتر از خیلی پیرسینگ‌های دیگه اتفاق می‌افته، مخصوصاً اگه جنس جواهر باکیفیت نباشه یا مدام باهاش بازی کنی. و در نهایت، حتی وقتی همه چیز خوب پیش بره، جای اسکار یا تغییر رنگ پوست در محل پیرسینگ بعد از سال‌ها هنوز ممکنه دیده بشه.
مراقبت روزانه‌ای که باید بعد از این پیرسینگ رعایت کنی
چون این پیرسینگ به دو دنیای متفاوت وصله، مراقبتش هم باید دوطرفه باشه. سمت بیرونی گونه رو باید با سالین یا محلول نمکی استریل تمیز کنی، دقیقاً مثل هر پیرسینگ پوستی دیگه‌ای. اما سمت داخل دهان به توجه بیشتری نیاز داره؛ شست‌وشوی دهان با دهان‌شویه‌ی بدون الکل بعد از هر وعده غذایی، اجتناب از دخانیات و الکل تا وقتی زخم کامل بسته بشه، و مهم‌تر از همه، دست نزدن به جواهر با دست‌های کثیف. خیلی از افرادی که با این پیرسینگ مشکل پیدا کردن، اعتراف کردن که علت اصلی، بازی کردن بی‌وقفه با جواهر یا فشار دادن اون با زبون از داخل دهان بوده؛ عادتی که ناخودآگاه شکل می‌گیره ولی مستقیم روی زمان بهبودی تأثیر می‌ذاره.
چه جنس و مدل جواهری برای این پیرسینگ مناسب‌تره
استاد لابرت با پشت صاف، محبوب‌ترین انتخاب برای این پیرسینگه، چون برخلاف مدل‌های گرد که یه توپ کوچیک پشت جواهر داره، سطح صافش کمتر به لثه و دندون آسیب می‌زنه. از نظر جنس، تیتانیوم و استیل جراحی به‌خاطر پایین بودن احتمال واکنش آلرژیک، گزینه‌های اصلی هستن؛ جواهرهای ارزون و نیکل‌دار می‌تونن دقیقاً همون چیزی باشن که ریسک پس‌زدن بدن رو بالا می‌برن. در هفته‌های اول به‌خاطر تورم، از یه استاد بلندتر استفاده می‌شه و بعد از ثابت شدن حجم گونه، باید حتماً به سایز کوتاه‌تر تعویض بشه؛ در غیر این صورت خطر گیر کردن جواهر بین دندون‌ها موقع خوردن غذا یا خوابیدن وجود داره.
اگه یه روز جواهر رو دربیاری چه اتفاقی می‌افته
این سوالیه که خیلی‌ها قبل از تصمیم‌گیری ازش می‌ترسن و حق هم دارن. برخلاف تصور رایج، درآوردن جواهر همیشه به معنی برگشت کامل پوست به حالت اولیه نیست. بافت اسکار دور مسیر پیرسینگ شکل می‌گیره و بسته به نوع پوست و روند بهبودی هر فرد، ممکنه یه فرورفتگی کوچیک یا لکه‌ی خفیف باقی بمونه. بعضی افراد از این اثر باقی‌مونده راضی هستن چون شبیه یه چال کم‌رنگ دائمیه، ولی اگه هدفت داشتن یه چال واقعی و همیشگیه، این پیرسینگ اون تضمین رو نمی‌ده؛ برای اون هدف روش‌های جراحی اختصاصی وجود داره که کاملاً فرآیند متفاوتی دارن.
هزینه و اهمیت انتخاب پیرسر با تجربه در این کار
قیمت این پیرسینگ بسته به شهر، سابقه پیرسر و کیفیت جواهر اولیه متفاوته، ولی نکته‌ی مهم‌تر از قیمت، تجربه‌ی کسیه که این کار رو انجام می‌ده. خیلی از پیرسرهای حرفه‌ای به‌خاطر همین ریسک نزدیکی به غدد بزاقی، ترجیح می‌دن این پیرسینگ رو انجام ندن یا مراجعه‌کننده رو به سمت گزینه‌های دیگه هدایت کنن. قبل از هر تصمیمی حتماً از پیرسر بپرس چند بار این کار رو انجام داده، نمونه کار قبلی‌ها رو ببین و مطمئن شو که ابزار و محیط کاملاً استریل هست. یه گزینه‌ی جایگزین که کمتر معروفه، دیمپل درمال پیرسینگه که به‌جای عبور از داخل دهان، فقط یه لنگر کوچیک زیر پوست جا می‌گیره؛ زمان بهبودیش کوتاه‌تره ولی ظاهر چال عمیق و طبیعی رو نمی‌ده و در معرض کنده شدن ناگهانی هم هست.
بعد از اون روز توی مطب دندونپزشکی و بعد از تموم شدن این تحقیق، یه چیز برام کاملاً روشن شد: این پیرسینگ از اون دسته تصمیم‌هاییه که ظاهرش ساده و دلبرانه‌ست، ولی پشتش یه سری ملاحظات آناتومیک واقعی خوابیده که نمی‌شه نادیده گرفت. کسایی که با آگاهی کامل و با یه پیرسر مجرب این کار رو انجام دادن، معمولاً راضی بودن؛ ولی کسایی که فقط دنبال یه ترند بودن و عجله کردن، بیشتر داستان‌های عوارض و پشیمونی تعریف می‌کردن.
شاید این سوالا توی ذهنت باشه
آیا پیرسینگ چال لپ دائمیه؟
نه به طور کامل. تا وقتی جواهر توی گونه‌ست، فرورفتگی شبیه چال دیده می‌شه، اما بعد از درآوردن جواهر معمولاً فقط یه اسکار یا اثر خفیف باقی می‌مونه، نه یه چال کامل و پایدار.
چند وقت طول می‌کشه تا کامل خوب بشه؟
بسته به بدن هر فرد، مرحله اولیه بهبودی حدود هشت تا دوازده هفته زمان می‌بره، اما بهبودی کامل و پایداری جواهر معمولاً بیشتر از سه ماه طول می‌کشه.
درد این پیرسینگ چقدره؟
لحظه‌ی سوزن زدن نسبتاً تند و سریعه ولی کوتاهه؛ خیلی‌ها می‌گن از پیرسینگ لب یا بینی دردناک‌تره اما قابل تحمله.
چرا بعضی پیرسرها حاضر به انجامش نیستن؟
به‌خاطر نزدیکی محل پیرسینگ به غدد بزاقی پاروتید، ریسک آسیب به این غده بالاست و خیلی از پیرسرها ترجیح می‌دن این کار رو انجام ندن تا مسئولیت این عارضه رو نپذیرن.
آیا این پیرسینگ روی دندون و لثه تأثیر می‌ذاره؟
بله، سایش مداوم جواهر با داخل دهان می‌تونه باعث تحلیل لثه یا فرسایش مینای دندون بشه، به همین خاطر جنس و مدل جواهر خیلی مهمه.
فرق چال پیرسینگ با درمال دیمپل پیرسینگ چیه؟
چال پیرسینگ از داخل دهان به بیرون گونه رد می‌شه و ظاهر عمیق‌تری داره، ولی درمال دیمپل فقط زیر پوست لنگر می‌شه، بهبودیش سریع‌تره اما ظاهرش کم‌عمق‌تره و امکان کنده شدنش هم بیشتره.
بعد از این پیرسینگ چه غذاهایی باید محدود بشه؟
در هفته‌های اول بهتره از غذاهای خیلی تند، خیلی داغ یا سفت پرهیز کنی چون می‌تونن محل زخم رو تحریک کنن یا باعث گیر کردن جواهر بین دندون بشن.
